Luc Vandromme

Vlaamse literatuur van een niveau dat de adem doet stokken, de bloeddruk geen goed doet en de hersenen aanzet tot overuren. Wat een roman levert Vandromme met dit werk af, hoe kan een auteur zijn dromen, verlangens en fantasie zo toevertrouwen aan papier. Dit boek doet verlangen naar meer, veel meer werk van deze auteur. (H. Westerborg)

En precies daar, in dat spanningsveld, toont Vandromme zijn meesterschap. Hij verbindt geen tijden met dikke lijnen of opzichtig symbolisme. Hij weeft. Thema’s keren terug zoals motieven in muziek: schuld, waarheid, angst, kennis, verlies. De lezer voelt hoe patronen zich herhalen, hoe menselijke reacties eeuwen overstijgen. De pauselijke intriges en Mauro’s innerlijke strijd blijken twee variaties op dezelfde melodie. Dat de twee verhaallijnen elkaar pas laat en onverwacht raken, is geen toeval. Tijd, zo lijkt Vandromme te zeggen, openbaart haar samenhang nooit meteen. Begrip komt altijd te laat. Pas achteraf zien we hoe alles met alles verbonden was. De stijl is rijk, gelaagd, nooit gratuit. Vandromme schrijft met historische precisie én psychologische scherpte. Zijn zinnen ademen kennis, maar ook mededogen. Dit is geen roman die de lezer bij de hand neemt, het is een boek dat uitnodigt om mee te denken, mee te reizen, mee te verdwalen. Tussen de dagen is uiteindelijk een roman over mensen op breuklijnen. Over samenlevingen en individuen die leven in overgangstijden, waarin zekerheden wegvallen en nieuwe waarheden nog geen houvast bieden. Luc Vandromme heeft een boek geschreven dat de geschiedenis laat spreken en het heden ondervraagt. Een roman die laat zien dat tijd geen decor is, maar een speler. Een roes, inderdaad — maar wel een die ons wakker schudt. (E. Haenen)

Niets verlaat de tijd overspant bijna twee eeuwen, maar voelt nergens zwaar of encyclopedisch aan. De tijd beweegt zich hier niet lineair, maar golvend, als herinnering. Feiten en verbeelding raken elkaar zonder elkaar te verraden. Vandromme schrijft met een verhalende vanzelfsprekendheid die de lezer meeneemt, zoals een verteller dat doet aan een keukentafel, bij het vallen van de avond.

Dit boek is geen reconstructie van het verleden om het verleden zelf. Het is een poging tot verstaan. Een zachte maar volgehouden uitnodiging om na te denken over afkomst, over doorwerking, over wat wij onbewust meedragen. In die zin is Niets verlaat de tijd niet alleen een terugblik, maar ook een spiegel — een herinnering dat geen enkel leven op zichzelf staat, en dat tijd niets loslaat wat werkelijk geleefd is. (C. Corstjens)

Alweer een prachtige roman van Luc Vandromme. Hij weet, als geen ander, evoluties doorheen de tijd te beschrijven en te kaderen zodat de lezer het gevoel krijgt deel te zijn van een verhaal, zijn verhaal en dat voelt goed, heel erg goed. Dank je Luc Vandromme! Misschien zijn vijf sterren hier beter op hun plaats maar laten we die reserveren voor zijn ongetwijfeld even briljante opvolger.  (H. Cauwelaerts)

“In kleine gebaren en schijnbaar onbeduidende momenten toont Vandromme hoe het alledaagse een beslissende kracht bezit. Over bijna twee eeuwen heen verweeft hij herinnering, verbeelding en feit tot een golvende tijdservaring. Dit is literatuur: zoekend, nabij, en doordrongen van het besef dat geen leven ooit op zichzelf staat.” Roosje Ahrend – Deventer, Nederland.

Mijn debuut kwam er in 2002. Schrijven en schrijver worden is een langdurig proces. Het heeft geen eindpunt. Het gaat om het proces. Het scheppen en evolueren. Het proberen zo sprekend mogelijk te creëren.

De belangrijkste eigenschap die een schrijver nodig heeft is doorzettingsvermogen. Een gedreven koppigheid die tegenslagen overwint.

Voor het ogenblik werk ik aan twee nieuwe boeken. Het eerste bevindt zich in het eindstadium en heeft als werktitel ‘Toekomstmemoires’. Het wordt een bijzonder project. Als lezer zal je, op het ritme van de toekomst en het verleden, zowel vooruit als achteruit moeten bladeren.

Voor mijn tiende boek wil ik iets compleet anders en verrassends. Ik werk aan ‘Fabels’ die bedoeld zijn voor alle leeftijden.

Daarnaast ben ik bezig om ‘Niets verlaat de tijd’ op de planken te krijgen.

Ondertussen blijven er de jazz en de beeldende kunsten. Zoals ik bij elk boek deed, werk ik aan een tentoonstelling bij de ‘Toekomstmemoires’.

Na al die jaren ben ik blij met: ‘een gerespecteerde plaats binnen de Nederlandstalige literatuur’

‘Luc Vandromme heeft een gerespecteerde plaats in de Nederlandstalige literatuur, vooral vanwege zijn vermogen om menselijke emoties en relaties op een authentieke en diepgaande manier te verkennen. Zijn werk wordt vaak geprezen om de emotionele diepgang en de introspectieve aard, waardoor hij een unieke stem heeft binnen de literaire wereld. Hoewel hij misschien niet zo bekend is als enkele van de grote namen in de Nederlandstalige literatuur, draagt zijn werk bij aan de rijke traditie van literaire fictie die persoonlijke en maatschappelijke thema’s onderzoekt. Zijn boeken spreken lezers aan die geïnteresseerd zijn in verhalen die de complexiteit van het menselijk bestaan belichten.

Luc Vandromme is een geëngageerde en veelzijdige kunstenaar die verhalen vertelt via literatuur, beeld en muziek. Zijn romans verkennen existentiële én maatschappelijke vragen met poëtische diepgang en creatieve durf. Hij is een originele stem binnen de Nederlandstalige cultuur.’ (bibliotheken)

Dit zijn misschien alles samen veel en ingewikkelde woorden om te zeggen dat ik schrijven machtig vind. Zolang ik de passie voel, wil ik doorgaan. Ook met de beeldende kunst en het zingen. En vooral met het leven. Het is wonderlijk dat dit me is gegeven.

Het zou leuk zijn mocht je mijn werk willen leren kennen en willen lezen.

Wil je meer te weten komen? Ik ben te volgen op:

Facebook, Instagram, www.lucvandromme.be

#godijnpublishing

Ik geloof in details. In stof. In adem. In schaduw.

Wat ik probeer te doen, is ruimte maken voor de dingen die we niet goed durven voelen. Niet goed kunnen zeggen. Maar die wel echt zijn.

Ik schrijf geen antwoorden. Ik schrijf ruimtes. Stiltes waar iets kan bewegen.

Voor elk boek probeer ik een eigen stijl te vinden. Een gepaste ‘manier van schrijven.’

In mijn eerste boeken zocht ik naar het creëren van beelden. Het taalgebruik was daaraan ondergeschikt. Het mocht overweldigend en opzichtig zijn. Ik zocht een eigen stem om de vloed aan gedachten weer te geven.

Gaandeweg werd ik soberder. Nu probeer ik een scherpe taal te hanteren. Ze moet reflectief en poëtisch zijn, zonder aan eenvoud en snelheid in te boeten. Daarin ben ik uiterst streng. Een woordkeuze of een beeld dat geen 8 op 10 haalt voor accuraatheid of originaliteit schrap ik.

Ik stel vast dat ik steeds meer schrap.

In ‘Omwille van de soort’ wisselt het standpunt van de personages zich af. Elk personage bekijkt de realiteit door de eigen ogen. Elk heeft een eigen ‘spreekstem’.

‘Niets verlaat de tijd’ is opgebouwd uit negen verhalen. Ik vraag me af wie ik ben. Op wiens schouders ik sta? De lezer krijgt de verhalen van mijn voorvaderen. Ze zijn geschreven als monologen om op het theater te brengen. De tekst is zowel leesbaar als uitspreekbaar.

‘Tussen de dagen’ is opgebouwd als een jazzpartituur. Het boek bestaat uit twee grote verhalen die als een muzikaal A- en een B-deel elkaar afwisselen en eindigen in een verrassend slotakkoord, zoals veel jazzstandards doen.

Ik ben op zoek naar de grote levensvragen: leven, liefde, macht, dood. In mijn schrijven probeer ik beeldend te zijn. De poëtische stijl moet bijdragen om een boek de waarde van een kunstwerk te geven.

Een boek moet een roes zijn die beroert en beklijft. Aangrijpend en meeslepend als een filmserie.