Niets verlaat de tijd overspant bijna twee eeuwen, maar voelt nergens zwaar of encyclopedisch aan. De tijd beweegt zich hier niet lineair, maar golvend, als herinnering. Feiten en verbeelding raken elkaar zonder elkaar te verraden. Vandromme schrijft met een verhalende vanzelfsprekendheid die de lezer meeneemt, zoals een verteller dat doet aan een keukentafel, bij het vallen van de avond.

Dit boek is geen reconstructie van het verleden om het verleden zelf. Het is een poging tot verstaan. Een zachte maar volgehouden uitnodiging om na te denken over afkomst, over doorwerking, over wat wij onbewust meedragen. In die zin is Niets verlaat de tijd niet alleen een terugblik, maar ook een spiegel — een herinnering dat geen enkel leven op zichzelf staat, en dat tijd niets loslaat wat werkelijk geleefd is. (C. Corstjens)

Alweer een prachtige roman van Luc Vandromme. Hij weet, als geen ander, evoluties doorheen de tijd te beschrijven en te kaderen zodat de lezer het gevoel krijgt deel te zijn van een verhaal, zijn verhaal en dat voelt goed, heel erg goed. Dank je Luc Vandromme! Misschien zijn vijf sterren hier beter op hun plaats maar laten we die reserveren voor zijn ongetwijfeld even briljante opvolger.  (H. Cauwelaerts)

“In kleine gebaren en schijnbaar onbeduidende momenten toont Vandromme hoe het alledaagse een beslissende kracht bezit. Over bijna twee eeuwen heen verweeft hij herinnering, verbeelding en feit tot een golvende tijdservaring. Dit is literatuur: zoekend, nabij, en doordrongen van het besef dat geen leven ooit op zichzelf staat.” Roosje Ahrend – Deventer, Nederland.